Kobiety są pomysłowymi istotami – możemy się o tym przekonać na każdym kroku. Jednak z bólem serca muszę stwierdzić, że ciągle zbyt rzadko ten fakt jest przedstawiany w dzisiejszej kinematografii.
Nadine Labaki potrafi w sposób piękny, mądry i głęboki opowiadać o kobietach. Jej najnowszy film „Dokąd teraz?” jest feministyczną przypowieścią pełną zwrotów akcji i zabawnych perypetii głównych bohaterek. Zaskakuje jednak fakt, że film pomimo wesołej konwencji (która w wielu momentach przypomina filmy Almodovara – zarówno tematyką kobiet, jak i absurdem/groteską sytuacji, kolorowym i przerysowanym ukazaniem ważnych kwestii społecznych), mówi o bardzo ważnych sprawach.
http://gfx.mmka.pl/newsph/407036/1016355.3.jpg
Labaki pokazuje nam wioskę w kraju X (możemy się domyślić, że to libańska wioska), która zamieszkana jest przez chrześcijan i muzułmanów. Mieszkańcy obojga wyznań mieszkają koło siebie, lubią się, razem piją w lokalnym barze. Jednak w tej całej Idylii kobiety nadal nie mogą zapomnieć pewnych zdarzeń z przeszłości. To One nadal pamiętają, że taka harmonia nie była zawsze. To One straciły synów, braci, ojców podczas nie tak dawnych konfliktów wyznaniowych. Nauczone przeszłymi zdarzeniami, teraz starają się za wszelką ceną utrzymać pokój. Nie jest to łatwym zadaniem – cały kraj pogrążony jest w różnych zamieszkach religijnych, a mężczyźni z ich wioski są niebezpiecznie przepełnieni emocjami i testosteronem.
Kobiety jednak stają na wysokości zadania i poprzez podstępy, drobne intrygi i zmyślne zagrania są w stanie zapanować nad „nieokiełznanymi” mężczyznami. Warto zaznaczyć, że ich walka o pokój jest pełna poświęcenia. Doskonałym tego przykładem jest zachowanie jednej z mieszkanek wioski, która ukrywa przed innymi mieszkańcami śmierć swojego syna. Matka wie, że nadal obowiązuje zasada „głowa za głowę” i śmierć dziecka (poniesiona omyłkowo, z rąk muzułmanów z innych terenów), chrześcijanie-tubylcy będą chcieli pomścić. Pomszczoną śmierć będzie trzeba znowu pomścić i summa summarum po raz kolejny połowa mężczyzn zginie w bezsensownej i bezzasadnej walce.
Kobiety w tych swoich wszystkich zachowaniach są dość egoistyczne – chcą głównie chronić siebie same przed ponownym bólem straty, przed kolejnymi żałobami. Ich desperacja przybiera najróżniejsze formy – począwszy od postrzelenia w nogę własnego syna („Nigdzie nie pójdziesz, nie pozwolę ci umrzeć”), poprzez ściągnięcie ukraińskich prostytutek, które miałyby odciągnąć uwagę mężczyzn od sprzeczek religijnych, kończąc na scenie wielkiej uczty, gdzie kobiety w ramach unieszkodliwiania mężczyzn, fundują im napoje i ciastka nafaszerowane haszyszem i innymi medykamentami. Kobiety są silne i niezależne, a dzięki temu osiągają zamierzony cel. Są mądrzejsze i roztropniejsze, niż mężczyźni, a co najważniejsze, to one tutaj logicznie myślą, kiedy mężczyźni dają się ponieść chwilowym emocjom.
I piosenka!
Film Labaki jest jednym z niewielu filmów, którego nie mogę skrytykować. Po prostu nie mam do czego się przyczepić. „Dokąd teraz?” jest błyskotliwe, piękne wizualnie (reżyserka zajmowała się przez parę lat reżyserowaniem videoclipów, co doskonale widać w wielu malowniczych ujęciach) i dopełnione świetną muzyką (skomponowaną przez męża reżyserki). Film ma jedną podstawowa zaletę: jest idealnie harmonijny. Jest w nim wszystko, co powinno być, do tego w odpowiedniej dawce. Jest komedia, jest dramat, są elementu musicalu. Wszystko się przeplata na tyle płynnie, że widza nie nuży. Przez cały seans miałam wilgotne oczy – raz ze śmiechu, raz ze wzruszenia. Tym samym wiem, że film do mnie trafił, zostawił przekaz i właśnie uzyskuje odpowiedź zwrotną.
Tak bardzo nie lubiłam filmów z Bliskiego Wschodu, tak bardzo mnie nie interesowała kultura Libanu…Jedno ciasto z haszyszem, tak jak i jeden dobry film – oba są w stanie wiele zmienić.
Panna Anna
Dokąd teraz?
Reż. Nadine Labaki
W kinach od 30.03.2012
Dystrybutor: Best Film
Tekst znajduje się na stronie www.kulturalnie.waw.pl , więc zachęcam także do odwiedzenia owej witryny;)
mój tekst:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz